Şiir

Ahşap masanın üzerindeki o eski kitap, yıllardır tam da aynı sayfada açık. Sayfaların zamanla sararan, kendine has o odunsu kokusu, unuttuğunuzu sandığınız bir günün öğleden sonrasını birden odaya dolduruyor. Sayfa kenarına alelacele düşülmüş bir not var; mürekkebi çoktan kurumuş, rengi solmuş ama altı çizili o tek bir dize hâlâ öylece duruyor.

Derken, aralık kalmış pencereden içeri hafif bir rüzgâr sızıyor. Tül perde dalgalanıyor, dışarıdaki yağmur sonrası toprağın kokusuyla masadaki kurumuş mürekkebin kokusu birbirine karışıyor. Bir anlığına duruyorsunuz. Göğsünüzde beliren o hafif sızı, sert bir fırtına değil; sadece özlemin, geçmişe dair tatlı bir tebessümün izi. Zihniniz sizi sessizce o güne, o insana, o duyguya geri götürüyor. Zaman fısıltıyla akmayı durduruyor.

Formulasyonlarımıza sadece nadide özleri değil; unutulmuş bir mektubun samimiyetini, eski bir kütüphanenin huzurunu ve yarım kalmış bir hikâyenin zarafetini katıyoruz.

Şişeyi her açtığınızda kokladığınız şey bir parfüm değil; zihninizin tozlu raflarından çıkarıp yeniden yaşadığınız, size ait o en derin anı.